Είναι βράδυ, Τετάρτη 8 Ιανουαρίου 1896. Κάποιοι άνδρες ανεβαίνουν σκυφτοί τους πέντε ορόφους της ξύλινης σκάλας στο 39 της οδού Descartes στο Παρίσι. Φθάνουν σε ένα μικρό δωμάτιο κάτω από την επικλινή στέγη. Εκεί, σ' ένα κρεβάτι, κείτεται ο νεκρός του ποιητή Paul Verlaine. Λίγη ώρα πριν άφησε την τελευταία του πνοή. Οι άνδρες, ο Maurice Barrès, ο κόμης de Montesqiou, o Catulle Mendès, και κάποιοι νεότεροι, ήρθαν να αποχαιρετήσουν τον φίλο, μέντορα, εμπνευστή, τον μεγάλο ποιητή που μόλις έφυγε στα 51 του χρόνια. Είναι κι αυτοί ποιητές της μελαγχολίας, του παρνασσισμού, του συμβολισμού, όλα αυτά τα "κινήματα" τα οποία ενέπνευσε, διαπέρασε και ξεπέρασε ο νεκρός ποιητής.
Πολύ ενδιφέροντα πράγματα μαθαίνει κανείς από μια φωτογραφία...χαίρομαι να διαβάζω τον σχολιασμό ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΤον 19ο αι. οι "καταραμένοι" ήταν οι ποιητές και οι ζωγράφοι. Τον 20ο ανέλαβαν αυτό το ρόλο οι τραγουδιστές της ροκ. Τι μας λέει αυτό για τη μαζική κουλτούρα;
ΑπάντησηΔιαγραφήΠαναγιώτα Χ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολυ ενδιαφερον, ευχαριστουμε! Πως ομως βρεθηκαν αυτες οι φωτογραφιες στη συλλογη σας? Τι μας λενε για αυτους που τις ειχαν στην κατοχη τους και το ενδιαφερον τους για την ιστορια του Paul Verlaine?
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστούμε για το σχόλιο και την εύλογη απορία. Τα ίχνη της πορείας της φωτογραφίας μέχρι τη συλλογή μας έχουν χαθεί. Θα μπορούσε να προέρχεται από το αρχείο ενός εκδότη λογοτεχνικού περιοδικού που δημοσίευσε τη φωτογραφία του Βερλαιν σε άρθρο του περιοδικού. Θα μπορούσε η φωτογραφία να αγοράσθηκε από θαυμαστή ή θαυμάστρια του ποιητή για να μπει σε κάδρο ή μέσα σε λεύκωμα. Ήταν σύνηθες να μπαίνουν οι φωτογραφίες των ινδαλμάτων της εποχής (Βίκτωρ Ουγκώ, Όσκαρ Ουάιλντ, Σάρα Μπερνάρ, Γαριβάλδι, Βέρντι κ.α.)σε λευκώματα συχνά δίπλα στις οικογενειακές φωτογραφίες. Όπως είχαμε εμείς αφίσες τραγουδιστών και ηθοποιών στα νεανικά μας δωμάτια.
Διαγραφή